obiaceo
ob-jăcĕo, ŭi, 2,
- v. n., to lie before or over against a thing (mostly post-Aug.; not in Cic. or Caes.): Acherontem nunc obibo, ubi mortis thesauri objacent, Enn. ap. Paul. ex Fest. s. v. ob, p. 201 Müll. (Trag. v. 278 Vahl.); cf.: objacuisse ante jacuisse, Paul. ex Fest. p. 205 ib.: objacens sarcinarum cumulus, Liv. 10, 36: saxa objacentia pedibus, id. 2, 65: si qua objacent falcibus noxia colligi debent, Col. 2, 17; Front. Aquaed. 93: Graecia Ioniis fluctibus objacet, Mel. 2, 3: a meridie Aegyptus objacet, Tac. H. 5, 6.
ob-iaceo, iacuī, ēre, vorliegen, vor od. bei etwas liegen, ubi mortis thesauri obiacent, Enn. fr.: ibi obiacente sarcinarum cumulo, Liv.: saxa obiacentia pedibus, Liv.; vgl. saxorum obiacens moles, Liv. – v. Örtl., Graecia Ioniis fluctibus obiacet, Mela: a meridie Aegyptus obiacet, Tac.: paucis circa ipsum oppidum obiacentibus cultis (bebautes Land), Frontin. aqu.: insula obiacens, Plin. ep.
- 1. liggen tegenover of voor (abs.; m. dat.); ➤ insula obiacens; saxa obiacentia pedibus;
- 2. in de weg liggen, hinderen (m. dat.); ➤ sarcinas obiacentes pedibus (Liv.);
- 3. (metaf.) (poët.) blootgesteld zijn aan.