obiter
obiter, on the way, while travelling
ŏb-ĭter, adv., on the way, in going or passing along (except in Laber., not anteAug.; cf. Charis. 187 P. Augustus found fault with Tiberius for using per viam instead of obiter, Charis. l. l.).
- I Lit.: obiter leget aut scribet, on the way, Juv. 3, 241: rotae, quas aqua verset obiter et molat, as it flows along, Plin. 18, 10, 23, § 97; cf. id. 33, 4, 21, § 74; 29, 3, 11, § 48; 11, 37, 55, § 148.—
- II Transf.
- A By the way, in passing, incidentally: interrogo ego: Quot estis? obiterque per rimam speculari coepit, Petr. 92: faciem linit, Juv. 6, 481: ne in hoc quidem tam molesto tacebant officio, sed obiter cantabant, Petr. 31: saevire, Sen. Ira, 3, 1, 3: licet obiter vanitatem magicam hic quoque coarguere, Plin. 37, 9, 37, § 118: dictum sit, id. 29, 5, 30, § 96; 29, 1, 9, § 29; Dig. 18, 5, 1 fin.—
- B Forthwith, straightway, immediately (very rare): ἐν τῷ αὐτῷ inibi, obiter, Gloss. Philox.: reducant, Ap. Met. 6, 25, 15; ut obiter revertantur, Auct. Quint. Decl. 10, 16 fin.
obiter, Adv. (ob), darüberhin, I) eig.: flumina ad lavandam hanc ruinam iugis montium ducere ob., Plin.: rotae, quas aqua verset ob. et mola, Plin.: quaedam propter alia seri ob., darüberhin säen, Plin. – II) übtr.: A) obenhin, leichthin, ob. et poena sit, Ps. Quint. decl. 16, 6. – B) zufällig, ob. incidentia facile declinant, Plin.: in occurrentia ob. furit, Sen. – C) im Vorbeigehen, nebenbei, gelegentlich, ob. dicere, Plin.: ob. nominare, Plin.: ob. nosci, Plin.: ob. plurimum conferre utilitatibus rei familiaris alcis, Plin. ep. – D) dabei, verberat atque ob. (= inter verberandum) faciem linit, Iuven.: ob. cantare, Petron.: filium quoque ob. liberari, ICt. – E) zu gleicher Zeit, zugleich, Ps. Quint. decl. 10, 16. Apul. met. 6, 26 (u. dazu Hildebr. S. 486).
dum reverteretur ad propria multos ad Christi Jesu fidem conduxit obiter populos
vestigia obiter reliquerunt(v.
si ‥ clericus ille ‥ obiter obierit
ob iter vero per agros et villas ‥ obviam confluebant sacri funeris portitoribus
dum spiculator cruentus ista ferret, caput obiter amissum est feliciter
interduatim, interim, obiter, interdum
ŏbĭtĕr, (13) adv. (ob, iter, cf. obviam), chemin faisant, en passant : Laber. 157 ; Juv. 3, 241 ; Plin. 18, 97 || en passant, sans insister : Sen. Ira 3, 1, 3 ; Plin. 37, 118 || à lʼinstant, aussitôt, tout de suite : Apul. M. 6, 26.
- 1. bovendien;
- 2. en passant, bij gelegenheid, terloops [dicere].
Obiterque virgo defuncta est.Ita rursum pag. 585. 859.
ob-iter
adv.,
- on the way, while travelling: leget aut scribet, Iu.—Meanwhile, incidentally: Verberat atque obiter faciem linit (i. e. inter verberandum), Iu.