obirascor

ŏb-īrascor, īrātus, 3,

• v. dep. n., to be angry at any thing (mostly post-Aug.; but cf. obiratio): obirascens fortunae animus, Sen. Tranq. An. 2, 11: cum male audiunt, obirascuntur. Ap. Apol. p. 275, 18; id. Flor. 3, p. 357.
• —Hence, ŏbīrātus, a, um, P. a., angered, angry: fortunae obirati, Liv. 1, 31; 42, 10; Sen. Ep. 56, 9; id. Const. 19, 2.

ob-īrāscor, īrātus, īrāscī, auf jmd. einen Ingrimm bekommen, ingrimmig werden, m. Dat., fortunae, Liv. u. Sen.: cessantibus, Apul.: oro quaesoque non obirascaris mihi, Claud. Mam. – absol., Apul. apol. 3. – Oft Partiz. obīrātus, a, um, ingrimmig, mit Dat., fortunae, Liv.: potentibus, Sen.: ambitio obirata rebus parum sibi cedentibus, Sen.

ŏbīrāscor, (13) īrātus sum, īrāscī, intr., sʼirriter contre [avec dat.] : Sen. Tranq. 2, 11 || sʼirriter : Apul. Apol. 3 || v. obiratus.