obligamentum
oblĭgāmentum, i, n. [obligo].
- Lit., a band (post-class.): caput obligamento obnoxium, Tert. Cor. Mil. 14.—
- II Trop., an obligation: legis obligamenta, Tert. adv. Marc. 3, 22; Hier. Ephes. 1, 14; Tert. Idol. 15.
obligāmentum, ī, n. (obligo), I) das Band, die Verbindung, Tert. de cor. mil. 14. – II) übtr., die Verbindlichkeit, Verpflichtung, verbindliche Kraft, Tert. adv. Marc. 3, 22. Hieron. in epist. ad Ephes. 1, 14. Oros. 4, 13, 4.
~um,lyb ,lybsu
~um,lyb ,lyfesu
ut ‥ ad ~a mundi quae abjecerat appetenda redeat
quando prius dixisti, quod obligata juramento fuisti etc., tale ~um non valet, quia pretendit ad malum finem sc. ad mortem
oblĭgāmentum, ī, n. (obligo), lien : Tert. Cor. 14 || [fig.] obligation morale : Tert. Marc. 3, 22.
Ut eo fortius, eo melius, ipsa compositionis fœdera ac novæ parentelæ contractus notis Obligamentis forcioribus supervenientibus inter nos...... roborentur, etc.Utitur Tertullianus de Corona cap. 14. et de Idololatria cap. 15.