obligatio
obligatio, an engaging, pledging, obligation
oblĭgātĭo, ōnis, f. [obligo].
- In gen.
- A A binding (post-class. and very rare): propter linguae obligationem, because of his being tongue-tied, Just. 13, 7, 1.—
- B Trop., an ensnaring, entangling: innocentium, Dig. 48, 10, 1: declinantes in obligationes, evil devices, Vulg. Psa. 124, 5: in obligatione iniquitatis, id. Act. 8, 23.—
- II In partic., jurid. t. t.
- A An engaging or pledging, an obligation: est gravior et difficilior animi et sententiae pro aliquo quam pecuniae obligatio, Cic. Ep. ad Brut. 1, 18, 3: obligationis onere praetoris auxilio non levabitur, Dig. 3, 3, 67: obligationes ex contractu aut re contrahuntur, aut verbis, aut consensu, ib. 44, 7, 1, § 1.—
- B Transf., an obligatory relation between two persons, one of whom has a right and the other a duty (the right of the creditor and the duty of the debtor): nunc transeamus ad obligationes: omnis enim obligatio vel ex contractu nascitur vel ex delicto, Gai. Inst. 3, 88; cf. sqq.: obligationum substantia in eo consistit, ut alium nobis obstringat ad dandum aliquid, vel faciendum, vel praestandum, Dig. 44, 7, 3; 45, 1, 108: ex maleficio nascuntur obligationes, ib. 44, 7, 4: obligatio et constituitur et solvitur, ib. 46, 4, 8: exstinguitur, ib. 45, 1, 140: submovetur, ib. 2, 14, 27 et saep.—
- C The document which confirms this relation, a bond, obligation: pignoris obligatio etiam inter absentes recte ex contractu obligatur, Dig. 20, 1, 23; 48, 11, 28.
obligātio, ōnis, f. (obligo), I) das Binden; dah. als jurist. t. t. = die Verbindlichmachung, die Verbürgung, Verpflichtung (vgl. Gaius dig. 44, 7, 1), est gravior et difficilior animi et sententiae pro aliquo quam pecuniae obligatio, Cic. ep. ad Brut. 1, 18, 3: obligationes ex contractu aut re contrahuntur, aut verbis, aut consensu, Gaius dig. 44, 7, 1. § 1: obligationis tamen onere praetoris auxilio non levabitur, Papin. dig. 3, 3, 67. – II) das Gebundensein, linguae, das Nichtgelöstsein der Zunge, Iustin. 13, 7, 1. – Dah. als jurist. t. t.: a) das Verhältnis zwischen Gläubiger und Schuldner, das Recht des Gläubigers u. die Pflicht des Schuldners, das Schuldforderungsverhältnis, ICt. – b) das Pfandrecht sowie der Zustand des Verpfändetseins, ICt.
alii ‥ solvi jussi sunt et perpetuam ab omni animi ~one solucionem reportarunt
cartam ‥ continentem contractus donacionis vel ~onis possessionum ejusdem monasterii
sub ypoteca et ~one omnium bonorum nostrorum presencium et futurorum
non parituris sub ~one divina interminatus pernitiem
ut ‥ sic extorqueret ~onem fidelitatis
affectio vel consanguinitas vel ~o beneficii magis exigit dare uni quam alii
civilis ~o qua ‥ majestati vestre annectimur
quia species ‥ ~onem generis non attingit
super ~one, qua se obligaverunt ‥ ad solucionem duorum millium marcarum
~o est juris vinculum quo necessitate astringimur ad aliquid dandum vel faciendum
nullus Judeus liberum tenementum habeat in maneriis ‥ per cartam, donum, ‥ confirmationem, seu quamcumquam ~onem
ut patet in quadam ipsius ~one ubi dicitur quod ‥ obligavit omnia bona sua ‥ ad solucionem dictarum xx marcarum
se et omnia tenementa ‥ ad restituendum v marcas ‥ obligavit prout in quadam ~one patet
de certis ~onibus, acquietanciis, privilegiis, et aliis singulis munimentis
cuidam coco ‥ regis dicentis se habere quamdam ~onem de celerario Mich’ de Chilton, vj s. x d.
ut patet per unam ~onem in custod’ dom’
de ~one portante datam in nullo certo loco
in sigillacione ~onum
quod per se et formaliter simpliciter contradiccionem seu repugnanciam non includit, ex quo sc. posito et admisso pro possibili absolute secundum speciem ~onum, que posicio nominatur, nusquam in consequencia bona et formali simpliciter, sequitur impossibile absolute, quod sc. per se et formaliter contradiccionem includit
~o sic diffinitur a multis: ~o est prefixio enunciabilis secundum aliquem statum, quando sc. aliquis ex consensu proprio obligatur a ponente ad aliquid in disputacione, ad quod prius non fuit obligatus, et tunc fit obligatus. ~onis autem multe species assignantur; institucio, peticio, posicio, deposicio, subitacio, sit verum(
argumentum potest fieri de posicione istius proposicionis ‥ et in aliis ~onibus similibus
in regulis ~onum inseritur illa particula ‘scitum a respondente esse tale’
~o est quedam ars obligans respondentem ad respondendum affirmative vel negative secundum libitum proponentis
oblĭgātĭō, (16) ōnis, f. (obligo), ¶ 1 embarras [de la langue] : Just. 13, 7, 1 ¶ 2 [fig.] action dʼimpliquer [dans un procès] : Dig. 48, 10, 1 || action de répondre de : sententiæ, pecuniæ pro aliquo Cic. ad Br. 1, 18, 3, action de répondre des opinions, des dettes de qqn || obligation [droit] : Gaius Dig. 44, 7, 1 ; Dig. 1, 23.
- 1. het garanderen [pecuniae];
- 2. het verplicht zijn of het gebonden zijn [feminarum];
- 3. verbintenis, verplichting, borgstelling.
Obliquatio, perperam legitur in Psalmo 24. 5 :
Declinantes autem in Obligationes adducet Dominus cum operantibus iniquitatem.Pro quo LXX. Interpretes habent
pravitates, ut vertit S. Hieronymus,
in obliquitates, ut Chaldaicæ paraphrasis interpretatio.
obligātiō ōnis, f
- obligo, an engaging, pledging, obligation: est gravior animi quam pecuniae.
Obligatio
A legal bond by which one is bound to the performance of some act at the behest and for the benefit of another person (Inst. iii. 13). It may, however, be of a negative character, in which case the persons bound must abstain from some specified act. Obligationes to be binding must satisfy their creditors: (1) they must be lawful in nature and form;
(2) they must have a money value to the person in whose favour they are assumed; and
(3) they must be definite and specific. See Savigny's Obligationenrecht (2 vols. 1851-53).