offensaculum
offensācŭlum, i, n. [offenso], a striking against, a tripping, stumbling (postclass.).
- I Lit.: crebris offensaculis contusa crura, Ap. Met. 9, 9, 6.—
- II Transf., the object against which one stumbles, a stumbling-block: lapis ecce nostro fixus offensaculo est, Prud. Apoth. 45; so, adversarius nostris offensacula pedibus latenter opponit, Lact. Opt. D. 1.
offēnsāculum, ī, n. (offenso), I) das Anstoßen, Apul. met. 9, 9. – II) der gegebene Anstoß, Eccl.
~um ‥ i. ‥ obex
~um ‥ i. ‥ impedimentum
rura que ei ob cujusdam ~i causa interdicta fuerant
~um ‥ i. culpa
~um ‥ i. ira
offēnsācŭlum, ī, n. , c. offendiculum : Apul. M. 9, 9.