offensio

offensio, a striking against, tripping, stumbling

offensĭo, ōnis, f. [1. offendo], a striking against any thing; a tripping, stumbling (class.).

I Lit.: pedis offensio, Cic. Div. 2, 40, 84; in plur.: offensiones pedum, Plin. 2, 7, 5, § 24: dentium, Lact. Opif. Dei, 10, 13. —Absol.: offensione sonitūs, Vitr. 9, 8, 3.—
- B Transf., that against which one stumbles, a stumbling-block: ut nihil offensionis haberet, Cic. Univ. 6, 15.—
II Trop.
- A An offence given to any one; hence, disfavor, aversion, disgust, dislike, hatred, discredit, bad reputation, Cic. Div. in Caecil. 3, 9; id. Verr. 2, 5, 69, § 178 (for which: existimatio offensa nostri ordinis, id. ib. 2, 2, 47, § 117): sapiens praetor offensionem vitat aequalitate decernendi, id. Mur. 20, 41: suscipere invidiam atque offensionem apud aliquem, id. Verr. 2, 2, 55, § 137: in odium offensionemque populi Romani inruere, id. ib. 1, 12, 35: cadere, id. N. D. 1, 30, 85: offensionem excipere, id. Inv. 1, 21, 30: subire, Plin. 35, 4, 7, § 23: adferre, Cic. Att. 1, 17, 1: offensiones accendere, Tac. A. 2, 57: hoc apud alios offensionem habet, displeases them, Plin. 19, 1, 2, § 9. —
- B An offence which one receives; displeasure, vexation: habere ad res certas vitiosam offensionem atque fastidium, Cic. Tusc. 4, 10, 23: mihi majori offensioni sunt quam delectationi possessiunculae meae, give me more vexation than pleasure, id. Att. 13, 23, 3.—
- - 2 A complaint, indisposition; an accident, misfortune, mishap, failure: corporum offensiones, Cic. Tusc. 4, 14, 31: graves solent offensiones esse ex gravibus morbis, si qua culpa commissa est, id. Fam. 16, 10, 1: habet enim nihil quod in offensione deperdat, i.e. if he loses his cause, id. Div. in Caecil. 22, 71: offensiones belli, misfortunes, defeats, id. Imp. Pomp. 10, 28: offensionum et repulsarum ignominia, i.e. refusals, id. Off. 1, 21, 71.—
- C That which causes one to offend or sin, a stumbling-block (eccl. Lat.): unusquisque offensiones oculorum suorum abiciat, Vulg. Ezech. 20, 7: nemini dantes ullam offensionem, id. 2 Cor. 6, 3: lapis offensionis, id. 1 Pet. 2, 8 al.

offēnsio, ōnis, f. (offendo), das Anstoßen an etwas, I) eig. u. meton.: a) eig., m. subj. Genet., pedis, Cic. de div. 2, 84, u. Plur. offensiones pedum, Plin. 2, 24: off. dentium vel compressio labiorum, Lact. opif. dei 10, 13: absol., offensione et tactu sonitus expresserat claritatem, Vitr. 9, 8, 3. – b) meton., das Hervorragende, woran man sich stößt od. stoßen kann, der Anstoß, Cic. Tim. 17 M. – II) übtr.: 1) der Anfall von einer Krankheit, die Unpäßlichkeit, das Übelbefinden, corporum, Cic.: gravis, Cic. – 2) das Anstoßnehmen der Tiere, das Stutzen, offensiones et pavor iumentorum, Augustin. de civ. dei 22, 22, 3. p. 605, 31 D². – 3) der Anstoß, a) der Anstoß = das Ärgernis u. die dadurch herbeigeführte Ungunst, Ungnade, ungnädige, ungünstige Stimmung, der Mißkredit, offensio hominum, Cic.: off. populi, der Mißkredit beim Volke, Nep.: dagegen off. totius ordinis, der Mißkredit des g. St., Cic.: u. so off. iudiciorum, Cic.: principum inclinatio (Hinneigung) in hos, offensio in illos, Tac.: quod apud alios gratiam, apud alios offensionem habet, was bei einigen als Vorzug, bei anderen als Fehler gilt, Plin.: in alcis offensionem cadere (v. Lebl.), Cic.: unam illam offensionem subire, Cic.: non dissimilem offensionem subire, Plin.: suscipere istam apud populos provinciae totius invidiam atque offensionem non ambitionis causā, sed etc., Cic.: quasi de industria in odium offensionemque populi Romani irruere (v. Pers.), Cic.: effugere alcis offensionem, Cic.: suspiciones offensionesque aut evitare aut elevare aut ferre, Cic.: timere offensionem apud Romanos, Liv.: mihi maiori offensioni sunt quam delectationi possessiunculae meae, Cic.: ea quae habent ad res certas vitiosam offensionem atque fastidium, eine krankhafte Abneigung und Widerwillen, Cic.: u. so Plur. offensiones = krankhafte Abneigungen (Ggstz. aegrotationes, krankhafte Neigungen), Cic. Tusc. 4, 23. – b) der Anstoß = die Widerwärtigkeit, Verdrießlichkeit, der Unfall, die Niederlage, Schlappe, offensio periculosa, Cic.: off. iudicii (vor Gericht), Cic.: offensione permotus, Caes.: offensionem timere (beim Anhalten um ein Amt), Cic.: Plur., offensiones belli, Cic. de imp. Pomp. 28.

offensio [CL] 1 (act of) striking (against obstacle) or stumbling, shock, collision; b (partly fig. or fig.). equorea planities herbarum viridantibus comis oculos avocat, currentibus per campum nullus ~oni datur locus W. Malm. GP IV 186; cum ‥ ex aliorum ~one incepti finiantur motus Adel. QN 61; absque omni ~one currere possit J. Ford Serm. 69. 4; ne dum ab ~one custoditur pusillus, magnus Dominus ‥ offendatur [cf. Matth. xviii 6] Ib. 80. 6. b ingrediamur absque ~one aulam caelestis convivii Folc. V. Bot. 1 p. 402; in celis ubi laus Dei jugiter sine ~one eternaliter auditur V. Gund. 21; ut per B mollem in A desinant viz. totum cantum diatessaron et hoc propter ~one semitonii in suis usuis Odington 115; concordia sequens tollit ~onem discordie prioris Ib. 127. 2 (mil.): a assault, attack. b offensive weapon. a cum milites ‥ hoc cognovissent, ne tam libere sine ~one discurrerent, exierunt ad prelium contra ipsos M. Par. Maj. III 202; municiones ‥ contra ‥ ~ones hostium G. Hen. V 6 (v. 1 constituere 1a). b adversarios versus deorsum gladiis securibus et ~onibus aliis jugularunt G. Hen. V 13 p. 90. 3 stumbling-block, obstacle (also fig.). qui Spiritus Sancti gratia duce incedunt hujus vitae viam absque ~one peccati alicujus Bede Ep. Cath. 25; in ‥ illo ‥ verbo cujus ~onem humana potest vitare fragilitas ut est verbum doli, detractionis, maledictionis Ib. 26A; non ad varias ‥ lapidum ~ones ‥ conturbabitur J. Ford Serm. 64. 8. 4 (act of) displeasing or annoying, offence, harm; b (w. subj. gen.); c (w. obj. gen.); d (w. in & acc.). que est hec ~o nostra? que aversio tua? Gosc. Transl. Mild. 13; quod Deus non per ~onem ad iram est provocandus, sed ‥ Hexham I 7; filius ‥ perditionis Julianus imperator, sacrarium fidei nostre in ~onem et scandalum abducere satagebat Senatus Ep. Conc. xlvii. b studiose tamen negligencias et offenciones fratrum inspicient Cust. Cant. 87. c s798 exoro ut te sine ~one animi vestri de profectu nostro ‥ liceat alloqui (Lit. Regis) W. Malm. GR I 88 p. 87; omni studio conare cavere Dei ~onem Anselm (Ep. 245) IV 155; que ‥ hora ab ~one mutue caritatis libera invenitur J. Ford Serm. 109. 10. d ‘quid efficit indignatio? ’ ‘odium in adversarium vel ~onem in ejus causam.’ Alcuin Rhet. 33; mutua nostra dilectio non potest deleri nisi hoc faciat aliqua in Deum ~o Anselm (Ep. 245) IV 155. 5 (w. ref. to taking of offence or resentment). his et aliis plurimis modis, prout se causa, locus et tempus et persona affert, indignationem aut ~onem in adversariis concitare debes Alcuin Rhet. 33. 6 (w. ref. to) breach, violation, infringement. 1347 liberaciones cistarum in statutorum ~one ‥ tardebantur [sic] StatOx 150.

offēnsĭō, (10) ōnis, f. (offendo), ¶ 1 action de se heurter contre : pedis Cic. Div. 2, 84, action de heurter le pied contre qqch., faux pas || nihil offensionis habere Cic. Nat. 2, 47, nʼavoir rien où lʼon puisse se heurter, nʼavoir aucune saillie, aucune aspérité, cf. Cic. Tim. 17 ¶ 2 [fig.] a) action dʼachopper, dʼéprouver une incommodité physique ; indisposition, malaise : Cic. Tusc. 4, 31 ; Fam. 16, 10, 1 ; b) action dʼachopper, dʼéprouver un échec, échec, revers, mésaventure : offensiones belli Cic. Pomp. 28, les défaites militaires ; offensionum et repulsarum ignominia Cic. Off. 1, 71, la honte attachée aux rebuffades et aux échecs [essuyés par les candidats aux magistratures], cf. Cic. Fam. 1, 7, 5 ; c) le fait de se choquer, dʼêtre blessé, mécontentement, irritation : mollis animus et ad accipiendam et ad deponendam offensionem Cic. Att. 1, 17, 2, caractère également prompt à ressentir et à oublier lʼirritation ; odii non dissimilis offensio Cic. de Or. 2, 208, un sentiment dʼirritation (de mécontentement) assez semblable à de la haine ; sine offensione accipere quod dixero Cic. Phil. 7, 8, accueillir mes paroles sans se piquer ; in offensionem Atheniensium cadere Cic. Nat. 1, 85, être exposé au mécontentement des Athéniens = être mal vu des Athéniens || [philos.] ad aliquid offensio Cic. Tusc. 4, 23 ou [abs^t ] offensiones Cic. Tusc. 4, 23 ; 24 ; 26 ; 27, aversion pour qqch., aversions [opposées aux penchants] ; d) action de déplaire, de choquer : aliquid offensionis habere Cic. Off. 3, 105, avoir qqch. de choquant ; offensio est in aliqua re Cic. Or. 161, qqch. choque ; mihi majori offensioni sunt quam delectationi possessiunculæ meæ Cic. Att. 13, 23, 3, je trouve plus de déplaisir que dʼagrément dans mes propriétés minuscules ; offensione aliqua interposita Cic. Phil. 2, 7, un froissement étant intervenu, cf. Cic. Mur. 41 ; omnes offensiones judiciorum Cic. Clu. 139, tous les scandales judiciaires || [dʼoù] discrédit, défaveur, mauvaise réputation : ad offensionem adversarii Cic. Or. 124, pour le discrédit de lʼadversaire, pour que lʼadversaire soit mal vu ; propter offensionem judiciorum Cic. Verr. 2, 5, 178, à cause du discrédit où se trouvent les tribunaux ; offensio neglegentiæ Cic. Verr. 2, 1, 103, une mauvaise réputation de négligence.

…sint dicta, et ostendit quae separatim quisque de eo apud se dixerit. Petit atque hortatur ut sine eius offensione animi vel ipse de eo causa cognita statuat vel civitatem statuere iubeat. Diviciacus multis cum lacrimis Caesarem complexus obsecrare…

Julius Caesar, Gallic War
…in me ipso, sed paulo ante omnibus, cum M. Marcellum senatui reique publicae concessisti, commemoratis praesertim offensionibus, te auctoritatem huius ordinis dignitatemque rei publicae tuis vel doloribus vel suspicionibus anteferre. ille quidem fructum omnis ante…

Cicero, pro Marcello
…conficiuntur, quae vocant illi νοσήματα, eaque quae sunt eis morbis contraria, quae habent ad res certas vitiosam offensionem atque fastidium, deinde aegrotationes, quae appellantur a Stoicis ἀρρωστήματα, isque item oppositae contrariae offensiones. hoc loco…

M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
…in rem publicam, tum excitatur, si non tam acerbum odium, tamen aut invidiae aut odi non dissimilis offensio ; item timor incutitur aut ex ipsorum periculis aut ex communibus interior est ille proprius ; sed hic quoque communis…

Cicero, de Oratore
…, quae erat in re publica, alienatus est a collega nostro Metello ; utrumque egit graviter ac moderate et offensione animi non acerba. quam ob rem primum danda opera est ne qua amicorum discidia fiant, sin tale aliquid…

M. Tullius Cicero, De Amicitia
…mihi meus amor summus erga utrumque vestrum adferre debuit, et admiratione quidnam accidisset quod adferret Quinto fratri meo aut offensionem tam gravem aut commutationem tantam voluntatis. atque illud a me iam ante intellegebatur, quod te quoque ipsum discedentem…

Cicero, Epistulae ad Atticum
…quae notiora sunt his qui adsunt quam nobis qui meditati ad dicendum paratique venimus ; in quibus non dubito quin offensionem neglegentiae vitare atque effugere non possim. multi enim ita dicent, de illo nihil dixit in quo ego interfui…

Cicero, in Verrem
…factum est. in hac libidine hominum nocentissimorum, in populi Romani cotidiana querimonia, iudiciorum infamia, totius ordinis offensione, cum hoc unum his tot incommodis remedium esse arbitrarer, ut homines idonei atque integri causam rei publicae legumque…

Cicero, Divinatio in Q. Caecilium
…fuit. cum enim accusarem et mihi initio proposuissem ut animos et populi Romani et iudicum commoverem, cumque omnis offensiones iudiciorum non ex mea opinione sed ex hominum rumore proferrem, istam rem quae tam populariter esset agitata praeterire non…

Cicero, pro Cluentio
…sed ipsos deos. novi ego Epicureos omnia sigilla venerantes. Quamquam video non nullis videri Epicurum, ne in offensionem Atheniensium caderet, verbis reliquisse deos re sustulisse. itaque in illis selectis eius brevibusque sententiis, quas appellatis κυρίας…

M. Tullius Cicero, de Natura Deorum

offensio

Saved

Recent