omnituens
omnĭtŭens, entis, adj. [omnis-tueor],
- all-seeing (poet. and in post-class. prose), Lucr. 2, 942; Val. Fl. 5, 247: sol, Ap. de Mund. p. 71, 23.
omnituēns, entis (omnis u. tueor), allsehend, sensus, Lucr. 2, 942 Lachm. u. Brieger (Bernays omnicientes): sol, Apul. de mund. 29: fatorum genitor tutela meorum omnituens, Val. Flacc. 5, 246 sq.
omnĭtŭēns, (16) tis (omnis, tueor), qui voit tout : *Lucr. 2, 942 ; Apul. Mund. 29 ; Val. Flacc. 5, 247.