omnimodus
omnĭmŏdus, a, um, adj. [omnis-modus],
- of all sorts or kinds (post-class.). Ap. Apol. p. 306. 14: voculae, id. M. 5, p. 169, 35: gloria ejus. Vulg. Isa. 66, 11.
omnimodus, a, um (omnis u. modus), von allerhand Art, allerhand, jeglich, Varro LL. 7, 61 M. Apul. met. 5, 25; apol. 50. Vulg. Isai. 66, 10. Augustin. conf. 12, 12 u. serm. 65, 4.
ab illo ergo die liberatus est monachus ab ~a daemonum vexatione
~a tormenta
destituitur ‥ immo ~a vastatione destruitur
ne nox, id est adversitas nostra, ~a luce careat
~a curatur infirmitas
cum jam securus regnaret, Jupiter ~e vacavit luxurie
ut nulla habere tales retro aetas meminisset, cum quibus ~is et luxuria crescit
maculatum hoc ‥ ~is debemus odisse
probavit hoc dogma orthodoxae fidei ~is esse contrarium
quia ‘summum’ non simpliciter significat illam essentiam quae ~o major et melior est
idem ‥ electus ‥ ad suam ecclesiam ~is revocetur
et nulla esset ~is praeter domorum ruinas
neque ‥ putandum est Paulum sive Petrum Hebraea et non potius Latina vel Graeca esse vocabula cum constet Hebraeos P litteram ~is non habere
~o haec inlusio non est timenda
promisit se nil ~is contrarium Christianae fidei ‥ esse facturum
omnĭmŏdus, a, um (omnis, modus), qui est de toute sorte, de toute manière : Apul. M. 5, 25 ; Apol. 50.