opitulatio
ŏpĭtŭlātĭo, ōnis, f. [opitulor],
- a helping, assisting, help, assistance (post-class.), Arn. 4, 129; Dig. 4, 4, 1; Vulg. 1 Cor. 12. 28.
opitulātio, ōnis, f. (opitulor), die Hilfeleistung, Ulp. dig. 4, 4, 1 pr. Augustin, de civ. dei 11, 1. Oros. 5, 18, 26: Plur., Vulg. 1. Cor. 12, 28: gratiosae opitulationes, Arnob. 4, 4.
dum ad divinae ~onis gratiam oculos mentis adtollo
quis namque ita justus esse poterit ut divina ~one non egeat
~o, adjutorium
quatinus michi indigno servulo tuo adjutorium utillimae ~onis impendere digneris
quidam de presbiteris edoctus ‥ per ~onem ‥ Cuthberti illum posse sanari
ipsius ~one ab omnibus adversitatibus defensi
ad illius dulcissimam clementiam erigamus spem nostram, simusque de ejus ~one indubitantes
donec pleniter expiatae gratia aeternae retributionis Dei ~atione potiantur
ad suam ‥ relevationem, necnon et aliorum ‥ ~onem ‥ Dominum exhibuisse miracula
ŏpĭtŭlātĭō, ōnis, f. (opitulor), secours, assistance : Ulp. Dig. 4, 4, 1.