opitulator
ŏpĭtŭlātor (ŏpĭtŭlus), ōris, m. [opitulor],
- a helper, aider, succorer (post-class.): opitulus Juppiter, et opitulator dictus est, quasi opis lator, Paul. ex Fest. p. 184 Müll.: sodalis opitulator, Ap. Flor. 3, p. 353, 25; Hier. in Isa. 7, 17, § 10.
opitulātor, ōris, m. (opitulor), der Helfer, Hieron. in Isai. 7, 17. § 10. Augustin, de civ. dei 9, 7: sodalis op., Apul. flor. 16. p. 20, 19 Kr.: m. Dat. (wem?), egenis op., Apul. de deo Socr. 16. – als Beiname Jupiters, Paul. ex Fest. 184, 11.
vocantes se predicatores vel ~ores generalis ecclesie
ŏpĭtŭlātŏr, ōris (opitulor), secourable : Hier. Is. 7, 17, 10 ; Apul. Flor. 16 ; P. Fest. 184.