About
Menu

opitulor

opitulor, to bring aid, help, aid, assist, succor

ŏpĭtŭlor, ātus, 1 (old inf. pres. opitularier; v. in the foll.), v. dep. n. [ops-tulo, whence tuli],
  • to bring aid; to help, aid, assist, succor (class.; syn.: adjuvo, subvenio, auxilior, succurro): amanti ire opitulatum, Plaut. Mil. 3, 1, 27 (622): amicum amico opitularier, id. Curc. 2, 3, 54 (333): sontibus, Cic. Fam. 4, 13, 3: inopiae, to relieve, Sall. C. 33, 2: permultum ad dicendum, Cic. Inv. 2, 2, 7: frequentatio, quae conjecturalibus causis opitulatur, Auct. Her. 4, 40, 53.—
          • β With contra, to be good against, to relieve; of remedies: contra vanas species opitulari, Plin. 28, 8, 27, § 103.☞ Act. collat. form ŏpĭtŭlo, āre (anteclass.): corrige, opitula, Liv. And. ap. Non. 475, 11.

Saved

Recent