opitulus

ŏpĭtŭlus, i, m., v. opitulator.

opitulus, ī, m. (ops u. *tulo = fero), der Helfer, als Beiname Jupiters, Augustin. de civ. dei 7, 11. Paul. ex Fest. 184, 11.

ŏpĭtŭlus, m. , c. opitulator : Aug. Civ. 7, 11 ; P. Fest. 184.