opitulatio

ŏpĭtŭlātĭo, ōnis, f. [opitulor],

• a helping, assisting, help, assistance (post-class.), Arn. 4, 129; Dig. 4, 4, 1; Vulg. 1 Cor. 12. 28.

opitulātio, ōnis, f. (opitulor), die Hilfeleistung, Ulp. dig. 4, 4, 1 pr. Augustin, de civ. dei 11, 1. Oros. 5, 18, 26: Plur., Vulg. 1. Cor. 12, 28: gratiosae opitulationes, Arnob. 4, 4.

opitulatio [CL] , help, assistance, support; b (w. subj. gen.); c (w. obj. gen.). dum ad divinae ~onis gratiam oculos mentis adtollo Bede Hab. 1253; quis namque ita justus esse poterit ut divina ~one non egeat Id. Hom. I 21. 253; ~o, adjutorium GlC O 193; c853 quatinus michi indigno servulo tuo adjutorium utillimae ~onis impendere digneris CS 415.  b quidam de presbiteris edoctus ‥ per ~onem ‥ Cuthberti illum posse sanari Bede CuthbP 41; ipsius ~one ab omnibus adversitatibus defensi Egb. Pont. 8; c792 ad illius dulcissimam clementiam erigamus spem nostram, simusque de ejus ~one indubitantes Alcuin Ep. 59; donec pleniter expiatae gratia aeternae retributionis Dei ~atione potiantur Alex. Cant. Mir. 36 (I) p. 233.  c ad suam ‥ relevationem, necnon et aliorum ‥ ~onem ‥ Dominum exhibuisse miracula Ad. Eyns. Hug. III prol..

ŏpĭtŭlātĭō, ōnis, f. (opitulor), secours, assistance : Ulp. Dig. 4, 4, 1.

opitulatio , onis. f.
助。救濟。解急。

Suggest a Translation
See an image