pastinatio
pastĭnātĭo, ōnis, f. [pastino], the act of preparing the soil of a vineyard, by digging and trenching it.
- I Lit.: pastinationem suscipere, Col. 3, 12, 6; 3, 13, 4.—
- II Transf., ground so prepared: pastinatio vitibus conserenda est, Col. 11, 2, 17; so id. 3, 15, 1; 3, 3, 15.
pastinātio, ōnis, f. (pastino), I) die Behackung des Weinberges, Colum. 3, 12, 6 u. 3, 13, 9. – II) meton., der behackte Boden des Weinberges, Colum. 3, 3, 15 u.a.
pastino ‥ i. plantare ‥ et inde ‥ ~o
areagea, careagia, ~iones agrorum operasque alias quae arando, serendo, stercorando ‥ solent praestari
unius gregis porcorum pascuam atque ~ionem in saltu Andoredo
cum campis, silvis, pascuis, pratis, ~ionibus et cum propriis terminis
pastĭnātĭō, ōnis, f. (pastino), action de défoncer le sol, travail à la houe : Col. Rust. 3, 12, 6 ; 3, 13, 9 || terre remuée à la houe : Col. Rust. 3, 3, 15.
- 1. het omspitten;
- 2. (meton.) omgespitte grond.
Concesserunt omnes asencias in nemoribus ad colligendos fructus, ad Pastinationem porcorum, ad pasturagium exterorum animalium sine pasnagio et omni alia exactione.Vide Pastio.
Pastinatio
The preparation of the soil of vineyards by digging and ditching for the purpose of planting young vines (Columel. iii. 13, 12).