perfector
perfector, a finisher, perfecter
perfector, ōris, m. [perficio],
- a finisher, perfecter (rare but class.): mearum voluptatum, Ter. Eun. 1034: dicendi, Cic. de Or. 1, 60, 257; Scip. ap. Cic. Att. 8, 11, 1.
perfector, ōris, m. (perficio), der Vollender, Vervollkommner, o Parmeno mi, o mearum voluptatum omnium inventor inceptor perfector, Ter. eun. 1034 sq.: stilus ille tuus, quem tu vere dixisti perfectorem dicendi esse ac magistrum, Cic. de or. 1, 257: huius operis maximi inter homines illum esse perfectorem volo, Cic. de rep. 5, 8.
Deus aecclesiae tuae redemptor atque ~or [AS: ]perhendefæst’
perfectŏr, ōris, m. (perficio), celui qui fait complètement, qui parachève : Ter. Eun. 1035 ; Cic. de Or. 1, 257.
perfector ōris, m
- per+2 FAC-, a finisher, perfecter: mearum voluptatum, T.: dicendi.