perimo
perimo, to take away entirely, annihilate, extinguish, destroy, cut off, hinder, prevent
Frieze-Dennison Vergil
- I In gen. (class.; syn.: perdo, deleo): penitus materiem omnem, Lucr. 1, 226: sensu perempto, Cic. Tusc. 1, 37, 89: luna subito perempta est, was taken away, i.e. vanished, disappeared, id. poët. Div. 1, 11, 18 divum simulacra peremit fulminis ardor, id. ib. 1, 12, 19: Troja perempta, destroyed, ruined, Verg. A. 5, 787: corpus macie, Liv. 2, 23; cf. id. 38, 21: ne quid consul auspici peremat, should hinder, prevent, Cato ap. Fest. p. 217 Müll.: reditum, Cic. Planc. 42, 101: nisi aliqui casus consilium ejus peremisset, id. Off. 3, 7, 33: si causam publicam mea mors peremisset, id. Sest. 22, 49; id. Fragm. ap. Non. 450, 5: perimit urbem incendio, Vulg. Jos. 11, 11.—Absol.: sin autem (supremus ille dies) perimit ac delet omnino, quid melius, quam? etc., Cic. Tusc. 1, 49, 117.—
- II In partic., to kill, slay (poet. and in post-Aug. prose; cf. trucido): perempta et interempta pro interfectis poni solet a poëtis, Fest. p. 217 Müll.; Lucr. 3, 886: crudeli morte peremptus, Verg. A. 6, 163: aliquem caede, id. ib. 9, 453: sorte, id. ib. 11, 110: hunc, ubi tam teneros volucres matremque peremit (trans. from Homer), Cic. poët. Div. 2, 30, 64 Ov. M. 8, 395: conceptum abortu, Plin. 3, 44, 69, § 172: caedes fratrum indigne peremptorum, Just. 7, 6.
- 1. vernietigen, verwoesten, vernielen, te gronde richten [simulacra divorum; sensum]; ➤ luna perempta est werd verduisterd, verdween; Troia perempta; perimit urbem incendio;
- 2. (metaf.) verijdelen, verhinderen [reditum; causam publicam de genadeslag geven]; ➤ ludi perempti atque sublati sunt;
- 3. doden [sorte; alqm inopiā ac tabe longā]; ➤ crudeli morte peremptus weggerukt.
拆。毙。阻。— consilium 敗主意。— reditum 阻返回。
Suggest a Translation
See an image
- per+emo, to take away entirely, annihilate, extinguish, destroy, cut off, hinder, prevent: sin autem (supremus ille dies) peremit ac delet omnino: luna subito perempta est, i. e. disappeared: Troia perempta, destroyed, V.: corpus macie peremptum, L.: si causam publicam mea mors peremisset.— To kill, slay: morte peremptus, V.: sorte, V.: alqm inopiā, Ta.: hunc perimet mea dextra, O.
-
…vates, quod corpus humandum diceret. Atque illi Misenum in litore sicco, ut venere, vident indigna morte peremptum, Misenum Aeoliden, quo non praestantior alter aere ciere viros, Martemque accendere cantu. Hectoris hic magni fuerat…
Vergil, Aeneid
-
…disserere incipiam et rerum primordia pandam, unde omnis natura creet res, auctet alatque, quove eadem rursum natura perempta resolvat, quae nos materiem et genitalia corpora rebus reddunda in ratione vocare et semina rerum appellare suemus et haec…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…penetret per inania dissoluatque, nullius exitium patitur natura videri. Praeterea quae cumque vetustate amovet aetas, si penitus peremit consumens materiem omnem, unde animale genus generatim in lumina vitae redducit Venus, aut redductum daedala tellus unde alit…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…qua mortem saepe hostibus obtulisset. haec ego et multa alia cogitans hoc videbam, si causam publicam mea mors peremisset, neminem umquam fore qui auderet suscipere contra improbos civis salutem rei publicae ; itaque non solum si vi interissem…
Cicero, pro Sestio
-
…super tremulo genetrix clangore volabat ; cui ferus immani laniavit viscera morsu. hunc, ubi tam teneros volucris matremque peremit, qui luci ediderat, genitor Saturnius idem abdidit et duro formavit tegmina saxo. nos autem timidi stantes mirabile…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…, quod ferme dirum in tempus cecidere Latinae, eum claram speciem concreto lumine luna abdidit et subito stellanti nocte perempta est. quid vero Phoebi fax, tristis nuntia belli, quae magnum ad columen flammato ardore volabat, praecipitis…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…in patriam restitutus, praesentem tibi gratias relaturum ; sin aut vitam mihi fors ademisset aut vis aliqua maior reditum peremisset, hos, hos quos enim ego tum alios animo intuebar omnia tibi illorum laborum praemia pro me persoluturos .…
Cicero, pro Plancio
-
…. num quis horum miser hodie ne tum quidem post spiritum extremum ; nec enim potest esse miser quisquam sensu perempto. At id ipsum odiosum est, sine sensu esse. odiosum, si id esset carere ; cum vero…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…. quin etiam si me vis aliqua morbi aut natura ipsa consumpsisset, tamen auxilia posteritatis essent imminuta, quod peremptum esset mea morte id exemplum qualis futurus in me restituendo fuisset senatus populusque Romanus. an, si umquam vitae…
Cicero, pro Plancio