permansio
permansio, a remaining, abiding
permansĭo, ōnis, f. [permaneo],
- a remaining, persisting (good prose): numquam laudata est in unā sententiā perpetua permansio, Cic. Fam. 1, 9, 21: perseverantia est in ratione bene consideratā stabilis et perpetua permansio, id. Inv. 2, 54, 164; id. Att. 11, 18, 1.
permānsio, ōnis, f. (permaneo), I) das Verbleiben, Verweilen an einem Orte, principis diuturna perm., Amm. 27, 5, 7: statio significat permansionem, Augustin. serm. 179, 3: quodvis enim supplicium levius est hāc permansione, als immerfort hier zu bleiben, Cic. ad Att. 11, 18, 1. – II) prägn., das Verbleiben, Verharren bei einer Meinung usw., perseverantia est in ratione bene considerata stabilis et perpetua permansio, Cic. de inv. 1, 164: in una sententia perpetua permansio, Cic. ep. 1, 9, 21.
pericula, labores, temptationes pro ista ~one sustineo
pertinacia ‥ est in re inhonesta et stulta et temeraria ~o
de ~one in Italia, de reditu in patriam
permānsĭō, ōnis, f. (permaneo), action de séjourner, séjournement : Cic. Att. 11, 18, 1 || [fig.] persistance : (in aliqua re) Cic. Fam. 1, 9, 21 ; Inv. 2, 164.
permānsiō ōnis, f
- per+1 MAN-, a remaining, abiding: quodvis supplicium levius est hac permansione, than abiding here.—A persistence: in unā sententiā: in ratione.