personaliter
persōnāliter, Adv. (personalis), persönlich, nach Ansehen der Person, Ambros. de spir. scto 3, 11. § 81. Arnob. 3, 42. Augustin. serm. 118. § 1 u. 3. Salv. de gub. dei 6, 1, 1 u.a. Eccl. – als gramm. t. t., p. dicere, mit vorgesetzter od. gedachter Person, Gell. 15, 13, 9: adverbia pers. fiunt ut ›mecum, tecum‹, Asper 552, 12 K.
quoniam ‥ ~iter peccaverunt, cum originaliter fortes et incorrupti haberent potestatem semper servandi sine difficultate justitiam
anima ‥ non solum in corpore, cui ~iter unita est, vivit, sed quodam modo vitam et sensum extra se dividit, ad illos quibus se per amorem jungit
nisi si quid ~iter et nominatim excipiatur
inter nos ~iter conversari
in ‥ parliamento nostro ~iter constitutus et de premissis in presencia ‥ Willelmi allocutus
ipso rege in sua acie prima ~iter incedente
que nos ‥ facere possemus si ~iter interessemus
dictis die et loco parsonaliter comparebimus
in presenti parliamento ‥ parsonaliter interesse non valeo
vobis consulimus ‥ mandantes quatinus ‥ unicuique sine ~iter acceptione secundum Deum plenariam justiciam exhibeatis
~iter judicatis, veritatem attendite, et justum judicium judicate ‥ magni laboris est, non ~iter judicare, sed rectum judicium retinere(
ratione dignitatis illius hec conferenda decernit, quibusdam hereditarie, quibusdam ~iter
ubi agitur realiter vel ~iter
summe Deus clementiae / mundique factor machinae / unus potentialiter / trinusque personaliter [gl. ]hadelice
Deus homo non est essentialiter, est tamen ~iter
hoc ‥ nomen ‘amor’ quandoque tenetur essentialiter, quandoque ~iter: ‥ ~iter cum dicitur quod Spiritus Sanctus amor est Patris et Filii
sed vocabulum potest teneri tam ~iter quam essentialiter. si tenetur ~iter, falsa est
humanitas atque divinitas ~iter copulate(
persōnālĭtĕr, personnellement : Arn. 3, 42 || personnellement [en t. de gramm.] : Gell. 15, 13, 9.
Personaliter diu locuti sumus, et excessisse videmur regulam disputandi,id est, ut interpretatur Alexander Brassicanus, in personam tantum unius, nemine interea suo nomine notato. Quidam codd. habent
Personanter. Infra :
Numquid læditur scelere personali causa cunctorum.Leo Ost. lib. 3. cap. 34. (al. 36.) :
Concessit etiam prædictus Papa Alexander Personaliter Desiderio nostro civitatem Terracinensem.Id est, ipsi soli, non successoribus Abbatibus. Chronicon Montis Sereni ann. 1208 :
Et ipse Personaliter accessit.Utitur alibi.
Quis melius ad æquitatis jura dirigitur, quam qui Sacerdotio decoratur ? qui amore justitiæ Personaliter nescit judicare, etc.Lupus Abb. Ferrar. Epist. 64. ad Karolum C. Reg. :
Imitatione Dei nolite Personaliter judicare.Lex Bajwar. tit. 2. cap. 17 :
Judex... non sit personarum acceptor, neque cupidus pecuniæ.
Pro commissis ab eis(Clericis) excessibus vel delictis, non possint a sæcularibus judicibus Personaliter, aut etiam pecunialiter condemnari.