pertimeo
per-tĭmĕo, ŭi, 2, v. n.,
- to fear greatly, to be very timid, Lact. 6, 17, 17: non pertimentes ullam perturbationem, Vulg. 1 Pet. 3, 6 (al. praetim).
per-timeo, ēre, sich sehr fürchten, angst u. bange sein, Vulg. 1. Petr. 3, 6. Firm. math. 8, 9. – Perf. s. pertimēsco.
pertĭmĕō, (14) ēre, tr., redouter beaucoup : Firm. Math. 8, 9.