placabiliter
plācābĭlĭter, adv., v. placabilis fin.
plācābiliter, Adv. (placabilis), besänftigend, Gell. 7, 3, 19. Cassiod. var. 3, 4, 4; 6, 17, 2 u. 10, 33, 2.
tutissime rex, cum status disparitas ac gradus sublimitas vestra mandata dilatent in omnibus ~iter perficienda, attamen, spiritualibus oculis aspectus et affectus conspicite ad superna
oportet credere quod Petrus et omnes istius simulacionis participes non recte, i. ~iter, ambularunt
fer opem ‥ doloribus nostris, ut dum carnalia delicta clementer arguis, medicamentum animae ~iter largiaris
plācābĭlĭtĕr, adv., dʼune manière propre à fléchir : Gell. 7, 3, 19 ; Cassiod. Var. 10, 33.