placentarius
plăcentārĭus, ĭi, m. [placenta],
- a pastry-cook, confectioner (late Lat.): inter urbana ministeria continentur ... placentarii, Paul. Sent. 3, 6, 72; cf.: πλακουντάριος, placentarius, dulciarius, Gloss. Philox.
placentārius, iī, m. (placenta), der Kuchenbäcker, Paul. sent. 3, 6. § 72.
plăcentārĭus, ĭī, m. , pâtissier : Ps. Paul. Sent. 3, 6, 72.
Ἐν τούτῳ τῷ ὄρει ταὶ ἰατροὶ διάγουσι καὶ πλακουντάριοι.
Plaisantins. Petrus Damiani lib. 6. Epist. 33 :
Adhibet adhuc et quoslibet assentatores, ac Placentarios incitat, ut hoc extrinsecus discant, quod ille interius seminat, etc.