About
Menu

placare

placare [CL] 1 to make favourably disposed, appease, conciliate, placate; b (w. abstr. obj.). c (w. dat. or ad & acc.) to make favourably disposed toward, reconcile with. d (w. dat.) to restore to the favour of, reconcile with. simul ‥ ostendens quomodo ~aretur Gildas EB 42; nisi sanguine Iphigenie ~ari poterat Natura Deorum 188; scorto nemo plăcet nisi dextram munere plācet Serlo Wilt. 2. 94; facturi ‥ aliquid ante adversos ~amus deos Alb. Lond. DG 9. 13; personam dantis pensat natura tonantis, / placatur donis Jupiter ipse datis Walt. Angl. Fab. 22. 16; 1333 volumus quod ‥ nobis ‥ copiam [sc. dicte inhibitionis] ‥ transmittatis, scientes quod per talem missionem in inmensum poteritis nos ~are Lit. Cant. II 11.  b irritat ausu temerario Salvatoris clementiam, quam suscepte peregrinationis devotione ~are debuerat Mir. Fridesw. 46.  c 957 (13c) dum ‥ rimabar quibus vel qualibus carismatibus supradictum regem Eadwig mihi ~are potuissem CS 997; hominem placat yrundo sibi Walt. Angl. Fab. 25. 8; Domini mei Jesu inconsutili tunica ‥ iniquus iste vestitur; omnem hominem ad se ~at Flor. Hist. I 112.  d et vultum serenissimum / fac nobis placatissimum / cum nos ei placaveris J. Howd. Cyth. 140. 12. 2 to calm or soothe (in quots. w. sea as obj.). cum orationem conpleret, simul tumida aequora ~avit Bede HE V 1 p. 282; ave, placans mare, / sidus salutare, / micans melius J. Howd. Sal. 33. 1. 3 (leg.) to make restitution for (an offence) as result of a judicial decision (in quot. pass.). si ‥ forefacturam fecerit que pecunia ~ari possit, ad magis quam ad suum were judicari non debet (Lib. Lond 3) GAS 673 (= MGL I 674).

Saved

Recent