placamen
placamen, a means of conciliation
plācāmen, ĭnis, n. [placo],
- a means of pacifying or appeasing, a lenitive: caelestis irae placamina, Liv. 7, 2, 3: duc praedicta sacris duro placamina Diti, Sil. 13, 415; cf. placamentum.
plācāmen, inis, n. (placo), das Besänftigungs-, Versöhnungsmittel, die Sühnung, placamina irae, Liv. 7, 2, 3: praedicta placamina, Sil. 13, 415.
Balykynel in dominio domini Nicholai de Coursy debet j li. cere per annum de ~ine
plācāmĕn, (15) ĭnis, n. (placo), moyen dʼapaiser : Liv. 7, 2, 3 || -mina, n. , victimes expiatoires : Sil. 13, 415.
plācāmen inis, n
- placo, a means of conciliation: caelestis irae placamina, L.