placor
plăcor, ōris, m. [placeo],
- contentment, approval, satisfaction (eccl. Lat.), Vulg. Ecclus. 4, 13; 39, 23; cf.: placor, ἀρέσκεια, Gloss. Cyrill.
placor, ōris, m. (placeo), das Wohlgefallen, Vulg. Sirach 4, 13 u. 39, 23.
ostendens quomodo placaretur ait ‘lavamini, mundi estote ‥’ [(Is. i 16 ]; quasi ~oris vicissitudinem adjungens ait ‘‥ peccata vestra ‥ quasi nix dealbabuntur’
placo, -as, inde ‥ hic ~or ‥ i. tranquillitas
~or, tranquillitas, placiditas
salutata ‥ pueritia, cum jam in facie vestra quidam favorabilis ~or et pubescentis adolescentie lanugo vernaret, misistis manum ad fortia
Deo ‥ displicere non credo si quis hominibus placeat ‥ nam ipse ‥ quorumdam faciem ita quodam ~ore ‥ serenat ‥ ut corda hominum sibi concilient ipso visu
omnes ‥ aspicientes et alloquentes eum in sui dilectionem et reverentiam quodam dulcifluo ~ore conducebant
expectant auram placidam transire volentes [gl.: placidus ‥ i. mitis, mansuetus, quasi ~ori datus, unde hic ~or ‥ i. tranquillitas ]
plăcŏr, ōris, m. , contentement, paix, apaisement : Vulg. Eccli. 4, 13 ; 39, 23 || calme, tranquillité : Gloss. Scal.
Tranquillitas, in Gloss. Isid.
Sanctus quoque nolens Placorem animi ejus turbare.
Complectuntur lætitiæ Placorem. Adde cap. 39.
Omnes aspicientes et alloquentes eum in sui dilectionem et reverentiam quodam dulcifluo Placore conducebat.