populariter
populariter, like the common people, commonly, vulgarly
pŏpŭlārĭter, adv., v. popularis fin.
populāriter, Adv. (popularis), I) wie das Volk, wie die Menge, wie im gemeinen Leben, loqui, scribere, Cic.: annum solis reditu metiri, im gem. Leben, gewöhnlich, Cic.: parvuli et trivialiter et pop. instituti, Arnob. – II) als Volksfreund, dem Volke zuliebe, volkstümlich, populär, im üblen Sinne = revolutionär, demagogisch, agere, Cic.: contiones seditiose ac populariter concitatae, Cic.: unum (genus librorum) populariter scriptum, alterum limatius, Cic.
erant ‥ Saxones maxima ex parte in ‥ uno anno octo ‥ proeliis ~iter attriti
nam quod corpus ejus, etiam recentis cruoris preferens vestigia, labem putredinis ad hunc diem ignoraverit, et alias dixi et ~iter tritum non eget inculcari
popularis ‥ unde ~iter adverbium
pŏpŭlārĭter (13) (popularis), ¶ 1 à la manière du peuple, communément : Cic. Rep. 6, 24 || en langage commun, pour la foule : Cic. Fin. 5, 12 ¶ 2 de manière à gagner la faveur populaire, en démagogue : Cic. Verr. 2, 1, 151 ; Br. 164 || par action démagogique, séditieuse : Cic. Clu. 93.
populāriter
adv.
- popularis, like the common people, commonly, vulgarly: annum solis reditu metiri.—Vulgarly, coarsely: loqui: scriptus liber (opp. limatius).—In a popular manner, popularly, democratically: contiones excitatae: occidere quemlibet, to please the crowd, Iu.