praedator
praedator, a plunderer, pillager
praedātor, ōris, m. [praedor], a plunderer, pillager.
- I Lit. (class.): quos ego in eodem genere praedatorum direptorumque pono, Cic. Cat. 2, 9, 20: exercitus, praedator ex sociis, Sall. J. 44, 1.—
- II Transf.
- A A hunter (poet.): praedator aprorum, Ov. M. 12, 306; Stat. Th. 4, 316.—Transf.: corporis, i.e. a ravisher, Petr. 85, 3.—*
- B A rapacious or avaricious man, Tib. 2, 3, 43.
praedātor, ōris, m. (praedor), der Beutemacher, Plünderer, Räuber, I) eig., verb. praedatores direptoresque, Cic.: vexatores ac praedatores, Cic.: exercitus pr. ex sociis, die B. plünderndes, Sall.: praed. ales Iovis, räuberische, Ov. – II) übtr.: A) der Jäger, Erleger des Wildes, aprorum, Ov. met. 12, 306: equus pr., Stat. Theb. 4, 316. – übtr., pr. corporis, Jagdmacher auf usw., Petron. 85, 3. – B) gewinnbegierig, habsüchtig, Tibull. 2, 3, 41.
de bona ‥ voluntate domni imperatoris ‥ certus sum ‥ sed tantos non habet justitiae adjutores quantos etiam subversores, nec tantos praedicatores quantos ~ores
qui nunc ~or est, erit et ipse in predam et qui sine misericordia judicat, sine misericordia condemnabitur
quando ab exteriori infestatione quiescitur, que tamen rarissima quies est, ut non calumniator instet, vel ~or invadat, vel fur surripiat
‘populator’, id est destructor, raptor, ~or
paganae ‥ naves ‥ multa mala fecerunt per insulas oceani ‥ . ‥ occisi sunt in litore quasi centum quinque viri ex illis ~oribus
prædātŏr, (12) ōris, subst. et adj. m. (prædor), ¶ 1 pillard, voleur, brigand : Cic. Cat. 2, 20 ; exercitus prædator ex sociis Sall. J. 44, 1, soldats faiseurs de butin sur les alliés ¶ 2 chasseur : Stat. Th. 4, 316 || [fig.] ravisseur, séducteur, corrupteur : Petr. 85, 3 || homme avide, rapace : Tib. 2, 3, 43.
- 1. plunderaar, rover;
- 2. jager [aprorum].
praedātor ōris, m
- praedor, a plunderer, pillager: quosin eodem genere praedatorum pono: exercitus, praedator ex sociis, S.: aprorum, a hunter, O.—An avaricious man, Tb.