praecursio
praecursio, a going before
praecursĭo, ōnis, f. [praecurro], a coming or going before. *
- I In gen.: sine praecursione visorum, without a previous occurrence of phenomena, Cic. Fat. 19, 44.—
- II In partic. *
- A In milit. lang., a preliminary combat, a skirmish, Plin. Ep. 6, 13, 6.—
- B In rhet. lang., a preparation of the hearer, Cic. Top. 15, 59.—
- C The office or work of a forerunner, the mission of John the Baptist, Aug. Tract. in Johan. 4, 6.
praecursio, ōnis, f. (praecurro), das Vorherlaufen, Vorherkommen, I) im allg.: sine praecursione visorum, ehe die Erscheinungen vorausgegangen, Cic. de fato 44. – II) insbes.: A) als milit. t. t., der Vorkampf, das Geplänkel, Plin. ep. 6, 13, 6. – B) als rhet. t. t., die Vorbereitung der Zuhörer, die vorläufige Anregung, Cic. top. 59. – C) die Vorläuferschaft Johannis des Täufers, Augustin. tract. in Ioann. 4. § 6.
Rufinus e vestigio precurrentem [sc. cervum ] sequebatur, set Wlfadus quid bruti animalis presencia et ~o pretenderit intelligens ‥ illum revocare nitebatur
cur ‥ baptizat [Johannes ] ‥ nisi ut ~onis suae ordinem servans qui nasciturum nascendo praevenerat baptizando praeveniret
~onis suae servans officium
præcursĭō, (16) ōnis, f. , ¶ 1 action de devancer, de précéder : Cic. Fato 44 ¶ 2 préparation : Cic. Top. 59 || premier engagement, escarmouche : Plin. Min. Ep. 6, 13, 6 || la mission de saint Jean-Baptiste : Aug. Ev. Joann. 4, 6.
- 1. het voorafgaan;
- 2. (retor. t.t.) iets dat voorafgaat.
praecursiō ōnis, f
- prae+1 CEL-, a going before: sine praecursione visorum, the previous occurrence of phenomena.—In rhet., a preparation of the hearer.