praedabundus
praedabundus, ravaging, pillaging, plundering
praedābundus, a, um, adj. [praedor],
- ravaging, pillaging, plundering, Sall. J. 90, 2: exercitus, Liv. 2, 26; Curt. 8, 1, 5.
praedābundus, a, um (praedor), auf Beute ausgehend, Sall. u.a.
cum tam infinita multitudo sensim per terras Christianorum et non ~a procederet
~us, -a, -um, ad predandum habilis
prædābundus, (14) a, um, qui exerce le pillage : Sall. J. 90, 2.
praedābundus
adj.
- praedor, ravaging, pillaging, plundering: dicit se praedabundum eodem venturum, S.: exercitus, L.