praecursus

praecursus, a, um, Part., from praecurro.

praecursus, ūs, m. [praecurro],

• a forerunning, coming before, anticipation (post-Aug.): Etesiarum, Plin. 16, 25, 42, § 104: praecursu quodam gloriosae passionis, Ambros. in Luc. 5, 109.

praecursus, ūs, m. (praecurro), das Vorherlaufen, Vorherkommen, praecursu etesiarum, ehe die Etesien wehen, vor den Etesien, Plin. 16, 104: praecursu quodam gloriosae passionis, Ambros. in Luc. 5. § 109: terrorem meum mittam in praecursum tuum, zu deinem Vortrab, Vulg. exod. 23, 27.

1 praecursus v. praecurrere

2 praecursus [CL = anticipation, forestalling] , course (of time; cf. cursus 8b, decursus 2c). s84 in ipsius ‥ anni ~u Johannes evangelista ‥ edidit librum Apocalypseos Æthelw. I 1 (cf. ib. I 5: s534 in ipsius ‥ anni decursu).

1 præcursus, a, um, part, præcurro.

2 præcursŭs, abl. ū, m. , action de devancer : Plin. 16, 104.