praefica
praefĭca, ae, f. [praeficio],
- a woman hired to lament at the head of a funeral procession: praefica dicta, ut Aurelius scribit, mulier, ad luctum quae conduceretur, quae ante domum mortui laudes ejus caneret ... Claudius scribit: quae praeficeretur ancillis quemadmodum lamentarentur, praefica est dicta. Utrumque ostendit a praefectione praeficam dictum, Varr. L. L. 7, § 70 Müll.; Lucil., and Varr. ap. Non. 66, 31 sq.: superaboque omnes argutando praeficas, Plaut. Friv. fr. 7: sine virtute argutum civem mihi habeam pro praeficā, Plaut.id. Truc. 2, 6, 14 (495). —In apposition: tamquam mulierum voces praeficarum, Gell. 18, 7, 3.
prae-fica, ae, f., das Klageweib bei Leichenfeiern, das gedungen wurde, Plaut., Varro LL. u.a.: praef. mulier, Gell.
populi circumstantis corona, que tamdiu stabat respondens fletibus ~e, id est principis planctuum ‥ . ~e dicte sunt principes planctus, non doloris
præfĭca, æ, f. (præficio), pleureuse [louée pour les funérailles] : Varro L. 7, 70 || mulier præfica Gell. 18, 7, 3, même sens.