praefinitio
prae-fīnītĭo, ōnis, f. [praefinio],
- a determining or fixing beforehand, appointment, prescription (post-class.), Gai. Inst. 4, 51; Dig. 36, 2, 19; 20: saeculorum, Vulg. Eph. 3, 11; Tert. Monag. 2.
praefīnītio, ōnis, f. (praefinio), die Vorherbestimmung, Festsetzung, Vorschrift, Gaius inst. 4. § 51. Iulian. u. Marcian. dig. 36, 2, 19 pr. u. 20. Tert. de monog. 2. Vulg. Ephes. 3, 11.
propterea trium regum nomina in genealogia Salvatoris omittuntur, quia Joram se miscuit impiissimae genti Jezabel, et ut juxta ~onem ejus tres tessaresce decades fierent(
omne igitur mandatum, tam cerimoniale quam morale, precepit indifferenter observandum sine termini ~one
patet quoque ex aliis scripture locis quod ea que videntur precipi sine termino habent ab eodem precipiente termini ~onem
sunt quedam [actiones ] que aliquando fiant perpetue et durare solent sine temporis ~one, hodie vero fere omnes infra certa tempora limitantur
præfīnītĭō, ōnis, f. , fixation préalable, désignation : Dig. 36, 2, 19 || dessein éternel [de Dieu] : Tert. Mon. 2.