praefidens
praefidens, too trustful, over-confident
prae-fīdens, entis, Part. [fido],
- trusting too much, over-confident (rare but class.): exsultantem te et praefidentem tibi Repriment legum habenae, self-confident, rash, Poët. ap. Cic. de Or. 3, 41, 166; so, homines sibi praefidentes, Cic. Off. 1, 26, 90.—Adv.: praefīdenter, too confidently (late Lat.); comp.: praefidentius, Aug. Ep. 55.
praefīdēns, entis (prae u. fido), zu sehr vertrauend, sibi, allzu selbstvertrauend, allzu vermessen, Cic. de off. 1, 90. Tragic. poët. vet. b. Cic. de or. 3, 166. Augustin. in psalm. 103. serm. 4. no. 16.
præfīdēns, (16) tis, qui a une très grande confiance : sibi Cic. Off. 1, 90, qui a trop de confiance en soi-même, présomptueux.
prae-fīdēns entis, adj.,
- too trustful, over-confident: te praefidentem tibi Repriment legum habenae, C. poët.: homines sibi.