praefiguratio
praefĭgūrātĭo, ōnis, f. [praefiguro],
- a prefiguration (late Lat.), Aug. Civ. Dei, 16, 2; Hier. Ep. 53, 8: legis, Hilar. in Psa. 118, 3, 3.
praefigūrātio, ōnis, f. (praefiguro), die Vorbildung, Augustin. de civ. dei 16, 2. Hieron. epist. 53, 8.
Johannes ‥ quem salvator, unica mundi redemptio et conservandae castitatis alma ~io [gl.: i. manifestatio, ] ‥ peculiariter dilexitgetacnung
in cujusquam et ipse quoque pulchre ~one filius hominis sepe vocatur [sc. Ezechiel ]
altare ‥ quod Moyses ‥ in ~one apostolica xij lapidum constructione firmavit
Londonias civitatem adire, aruspices scilicet, ariolos sive mathematicos quoscumque conducendi gracia, quo vel divinacione forsitan vel astrorum ~one, quisnam rerum suarum alienator extitisset
verumtamen hec somnii visio non futuri peccati sed gloriosi meriti fuit ~o
cometam ‥ ipsius ducis ‥ mortis ~onem
præfĭgūrātĭō, ōnis, f. , action de désigner par une figure, de prédire par allégories : Aug. Civ. 16, 2.
Iste tamen princeps Manfredus paternarum gratiarum atque virtutum heres fuit, universalisque successor, ut jus primogenituræ, quod secundum carnem apud aliquos ex fratribus suis erat, et Præfiguratione aliqua in filiis Isac atque David, in eum esset divinæ provisionis consilio transferendum.