praepeditio

praepeditio [LL] , that which impedes or prevents an action, obstacle, hindrance. b (~o canonica) hindrance imposed by canon law, lawful hindrance (as excuse for absence). [Haroldus] eis [sc. Normannis] obviam ire subito disponit, nullius admissa ~one Found. Waltham 20; 1437 quod ‥ ad tanti mali ~onem tucius ‥ gerendum esse censueritis Bekynton II 89; 1459 talem ‥ habebant ‥ obicem ~onis quod staret et irrita sua eleccio et ipsi compulsi sedere domi Reg. Whet. I 336; a lettynge ‥ ~o CathA.  b 1223 nullus prior excuset se veniendi ad generale capitulum nisi ~one canonica prepeditus Cap. Aug. 25; s1235 vocatus ad synodum, veniam nisi prepeditus fuero canonica ~one M. Par. Maj. III 318; 1426 in dicta convocacione canonica ~one impediti non valebant personaliter interesse Reg. Cant. III 175; s1422 si ~o canonica et racionabilis laqueum posuerit pedibus vestris, ita quod non poteritis ‥ ad nos dirigere vestros gressus Amund. I 84; 1504 veniam nisi prepeditus fuero canonica ~one Reg. Heref. 5.