praepolleo
praepolleo, to surpass in power
prae-pollĕo, ēre, v. n.,
- to exceed or surpass in power, to be very powerful, to be very remarkable or distinguished (perh. not ante-Aug.): quibus additis praepollebat, he had the superiority, Tac. A. 2, 45; 51: Phoenices mari praepollebant, id. ib. 11, 14: puella praepollet pulcritudine, Ap. Met. 6, 22, 19.
- —Hence, praepollens, entis, P. a., very powerful, very distinguished: gens divitiis praepollens, Liv. 1, 57: vir, virtute, id. 5, 34.—Comp.: vis oculorum praepollentior, Aug. Civ. Dei, 22, 29.
prae-polleo, polluī, ēre, vor anderen etwas vermögen, die Übermacht (das Übergewicht, die Obergewalt) haben, vorzüglich viel vermögen, sehr mächtig sein, in etw. ausgezeichnet sein, viri praepollentes, Tac.: postquam Macedones praepolluere, Tac.: quia (Phoenices) mari praepollebant, Tac.: quibus (Langobardis) additis praepollebat, Tac.: huius templi religio etiam divinatione praepollet, Macr.: Romae suae artis exercitatione praepolluit, Augustin.: gens divitiis praepollens, Liv.: vir virtute praepollens, Liv.
See: praepollere
præpollĕō, (14) ŭī, ēre, intr., être très puissant, être supérieur, lʼemporter : Tac. Ann. 2, 51 ; 11, 14.
prae-polleō luī, —, ere,
- to surpass in power: quibus additis praepollebat, Ta.: mari, Ta.