praesumptive
praesumptīvē, adv. [praesumo],
- presumptuously (late Lat.), Cassiod. in Psa. 25, 2; Aug. c. Faust. 24, 1.
quid inveniri iniquius potest quam simpliciter me credere nolle quod lego et ~e credere velle quod non lego?
quam ~e sibi usurpare
de facili perpendi poterit utrum partus ille fuerit viri defuncti vere vel ~e, vel alterius, computato tempore quo dicebat se concepisse
si qui ‥ inventi fuerint in pacis perturbacionem arma deferentes vel tranquillitatem ipsius universitatis ‥ perturbantes et super hoc convicti fuerint ‥ seu per eorum fugam ~e confessi
quia impossibile est probacio filiacionis nisi ~e [v. l. nisi presupposita ]
quia ‥ super purgacione sibi indicta defecit ex toto ‥ ~e habebatur pro convicto
non ‥ per certam scienciam ‥ sed solummodo ~e
licet ‥ ad habendum noticiam nominum ‥ Anglicorum, de quibus ‥ conqueritur, facta fuisset diligens ‥ inquisicio, de ‥ eorum nominibus ‥ vere vel ~e nullo modo poterat constare
præsūmptīvē, présomptueusement : Cassiod. Psalm. 25, 2 ; Aug. Faust. 24, 1.