praesumptor
praesumptor, ōris, m. [praesumo].
- One who takes possession beforehand, a preoccupier (post-class.), Cassiod. Var. 1, 18.—
- II A bold, confident, reckless, or presumptuous person, Tert. Poen. 6: Petrus ex egregio praesumptore tam creber negator effectus, Aug. Ep. 120, c. 14; Hier. Ep. 89: praesumptor (Adam) senserit iram meritam, Sedul. 2, 4; cf. Cod. Th. 16, 2, 48: Leo, Ep. 10, 9.
praesūmptor, ōris, m. (praesumo), I) der Vorwegnehmer, Sichaneigner, Cassiod. var. 1, 18, 2. – II) ein vermessener Mensch, ein Wagehals, Amm. u.a. Spät.
territus presumtor ferrum cum sacra rapina proicit
aliter presumptum officium judicium ~oris efficitur et mortem operatur indigno consectori
successores vero Theodori aut similiter tempori consulendum duxerunt, aut temporibus melius se habentibus ~ores fuerunt
nullus ‥ possessiones ‥ ecclesie ‥ alienare presumat ‥ . ~or ‥ personatu ‥ spolietur
ne umquam indignus ~or tui corporis et sanguinis reus efficiar ‥
ille Coloniensis ~or ecclesie
continuo meritam praesumptor senserat iram
nam prior si desit, posterior non solum peccata non purgat, sed etiam auget et ~ores judicat
videbantur ‥ ille imagines prosilire et impetum in ~orem facere
ne ‥ aliquis maliciosus ~or hanc composicionis paginam confringere ‥ attemptet(
preceps presumptor improbus alta petit
~ores illos qui tam enormis sacrilegii facinus admiserunt
~or contra pacem
presumtoris humili satisfaccione complacatus
mox tormenta luit sceleris praesumptor iniquus
rogo ne statim me aut ~orem novitatum aut falsitatis assertorem exclamet
viri pompatici temeritatisque non audende ~ores
~ores tante temeritatis qui in archiepiscopum manus injecerant
omnes tante enormitatis ~ores
si ~or rei peculiaris, si pecunie contagio implicatus
præsūmptŏr, ōris, m. (præsumo), ¶ 1 injuste possesseur, usurpateur : Cassiod. Var. 1, 18 ¶ 2 un présomptueux audacieux : Hier. Ep. 89 ; Aug. Ep. 120, c. 14.
- 1. iem. die van tevoren in bezit neemt;
- 2. iem. die overmoedig of aanmatigend is.