praesumptivus
praesūmptīvus, a, um (praesumo), vorausnehmend, coniunctio, Prisc. 16, 1: libertas, Cassian. coll. 21, 34.
quod si quisque ‥ ~o peregerit temptamine, hoc in tetrico infernalium sine ullo refocilamine sustineat cruciamine
ab ejus dominio ~o ausu conati sunt recedere
~a hujus temeritatis inhonestatio vel inhonesta concussio
perversorum audatia ~a
spernuntur namque primae post monachi votum inritum inlicitae licet, tamen propriae conjugis ~ae nuptiae
causa ‥ utlagationis esse poterit vera aliquando et aliquando ~a
præsūmptīvus, a, um, ¶ 1 qui prend dʼavance : præsumptiva conjunctio Prisc. Gramm. 16, 1, conjonction présomptive ; præsumptiva verba Prisc. , verbes qui expriment une conjecture ¶ 2 audacieux, présomptueux : Cassian. Coll. 21, 34 ; S. Greg. Ep. 7, 3, 2.