praetextum
praetextum, a pretence, excuse
praetextum, i, n., v. praetexo, P. a. B. 2.
praetextum, ī, n. (praetexo), I) der Schmuck, die Zierde, rei publicae, Sen.: abiecto honoris praetexto, Val. Max.; vgl. Kempf Val. Max. 2, 10 in. p. 234. – II) ein Vorwand, um zu bemänteln (Ggstz. causa, hingegen species ein Vorwand, um zu beschönigen, Ggstz. res), Tac. u. Suet.: in eo quod sub praetexto publicae maiestatis agitur, Sen. rhet.: m. Genet. Gerund., praetexto classem adloquendi, Tac. hist. 2, 100.
prætextum, (13) ī, n. , ¶ 1 ornement : Sen. Ep. 71, 9 ¶ 2 prétexte : Tac. H. 2, 100 ; Suet. Aug. 12.
- 1. versiering, sieraad [rei publicae];
- 2. (metaf.) voorwendsel.
praetextum ī, n
- P. n. of praetexo, a pretence, excuse: Ravennam devertit praetexto classem adloquendi, Ta.