praetimeo
prae-tĭmĕo, ŭi, 2, v. a. and n.,
- to fear beforehand, to be in fear, be afraid (poet. and in post-Aug. prose): sibi praetimet, Plaut. Am. prol. 29: nil est miserius, quam praetimere, Sen. Ep. 98, 7: praetimens ne sibi desit (pecunia), Lact. 6, 17, 17: aeternitatem praetimendam, Tert. Res. Carn. 35 (in Tib. 3, 4, 14, the true reading is pertimuisse).
prae-timeo, ēre, vorher fürchten, -in Furcht sein, sibi, seinetwegen, Plaut. Amph. prol. 29: nihil est nec miserius nec stultius quam praetimere, Sen. ep. 98, 7: quasi quaedam pusillitas animi est aut praetimentis aut desperantis, Lact. 6, 17, 17: et inde aeternitatem occisionis agnoscat propterea humanae ut temporali praetimendam, Tert. de res. carn. 35. – ➳ Tibull. 3, 4, 14 jetzt pertimuisse.
prætĭmĕō, (15) ŭī, ēre, tr., craindre dʼavance : Pl. Amph. 29 ; Sen. Ep. 98, 7.