praeventus
praeventus, a, um, Part., from praevenio.
praeventus, ūs (only in abl. sing.), m. [praevenio],
- a preventing (eccl. Lat.): mortis, Tert. adv. Marc. 5, 12.
praeventus, Abl. ū, m. (praevenio), das Zuvorkommen, Tert. adv. Marc. 5, 12. Th. Prisc. 2. chr. 9: praeventu mortis interveniente, Cael. Aur. de morb. chron. 1, 4, 73.
si qui plenilunium paschale ante aequinoctium fieri posse contenderit, ostendat vel ecclesiam sanctam priusquam salvator in carne veniret extitisse perfectam, vel quemlibet fidelium ante ~um [ed. PL: proventum ] gratiae illius aliquid posse supernae lucis habere
nec eis aliquid ~u mortis dare poterat
non ‥ est illic ~us neque execucio neque accio
~us,spoed
1 præventus, a, um, part. p. de prævenio.
2 præventŭs, abl. ū, m. , arrivée imprévue : Th. Prisc. 2, 9.