About
Menu

propriare

propriare [CL] , to make one’s own, to appropriate, acquire (usu. w. dat.); b (transf.). faciat quod audeat super quem invenitur, vel sibi ~iet [AS: swa he hit agnode] vel advocet (Quad.) GAS 141; si quis hoc recipiat nec ultra advocet, si ~iare [AS: agnian] sibi velit Ib. 226; si quilibet rem in communi ~iare velint sibi et utrimque sint testes ‥ (Leg. Hen. 64. 6) Ib. 584; tunc rogavit Osgarus abbas ipsum Alferum principem quatinus sibi permitteretur ~iari pretio ipsam terram Chr. Abingd. I 355; s1426 post Haltwesilie rectoriam propriare / prudenter studuit (Vers.) Amund. I 220; hanc cantaream sibi quesivit propriandam (J. Whet.) Pol. Poems II 263.  b ecce vides: verbo propriato dicitur aurum / fulvum, lac nitidum, rosa prerubicunda, mel ipsum Vinsauf PN 770.

Saved

Recent