propriatim
proprĭātim, adv. [proprius],
- properly (post-class.), Arn. 3 fin.
propriātim, Adv. (proprius), nach der Eigentümlichkeit, Arnob. 3, 43.
prŏprĭātim (proprius), dʼune manière propre : Arn. 3, 43.
Res exigit Propriatim Deos scire.