propudium
propudium, a shameful act
prō̆pŭdĭum, ĭi, n. [pro-pudet].
- A shameful or infamous action (ante-class. and post-Aug.): propudium dicebant, cum maledicto nudare turpitudinem volebant, quasi porro pudendum. Quidam propudium putant dici, a quo pudor et pudicitia procul sint, Fest. p. 227 Müll.: propudii aliquem insimulare, Plaut. Mil. 2, 4, 11 (364).—In plur.: hoc cinere poto propudia virorum inhiberi, Plin. 28, 8, 32, § 122.—
- II Transf., concr., a shameful person, vile wretch, a rascal, villain, a term of abuse (class.): quid ais, propudium? Plaut. Curc. 1, 3, 34 (191); id. Bacch. 4, 1, 7 (579); cf. id. Poen. 1, 2, 60 (269): propudium illud et portentum L. Antonius, Cic. Phil. 14, 3, 8; App M. 8, p. 215, 15.
prō̆pŭdĭum, a dub. reading:
- moraris tanquam propudium ignores, Petr. 99; perh. a signal to set sail (Bücheler), or a vulgar form for propediem.
1. prōpudium, iī, n. (nach Paul. ex Fest. 227, 3 = quasi porro pudendum, also, dessen man sich schämen muß; dah.) I) die entehrende, schamlose Tat, Schamlosigkeit, schamlose Geilheit, Plaut. u. Plin.: Plur. propudia, Schändlichkeiten, schamlose Dinge, Min. Fel. 29, 1 D. – II) meton., als Schimpfwort, der schamlose-, verworfene Mensch, Schandmensch, Schandbube, quid ais, propudium, Plaut.: propudium illud et portentum L. Antonius, Cic. Phil. 14, 8: femineum prop., das Schandmensch, Aurel. imp. bei Vopisc. Firm. 5, 3.
2. propudium = propediem, in der Volkssprache, Petron. 99, 5.
podium componitur hoc ~ium, -ii, i. scurrilis jocus
item a pudet per compositionem hoc ~ium, -dii, i. ludus scurrilis, in quo pudicitia et pudor procul sunt ‥ sed melius derivatur a podio, ut superius protuli
1 prōpŭdĭum, (14) ĭī, n. (pro, pudet), action déshonnête, obscénité, dévergondage, infamie : Plin. 28, 122 ; P. Fest. 227 || infâme [t. dʼinjure] : Pl. Bacch. 579, etc.; Cic. Phil. 14, 8.
2 prŏpŭdĭum, c. propediem : *Petr. 99, 5.
- 1. (pre- en postklass.) schanddaad, schaamteloosheid; ➤ -i alqm insimulare;
- 2. (meton.) (als scheldwoord) schoft; ➤ quid ais, propudium?
propudium ī, n
- pro+4 PV-, a shameful act(old); hence, of a person, a scandal, a vile wretch: illud Antonius.