protestor
prō-testor, ātus, 1,
- v. dep. a. (act. collat. form prōtesto, āre, acc. to Prisc. p. 799), to declare in public, to bear witness, testify, protest (post-Aug.): praedico, protestor, non ego parricidium faciam, Quint. Decl. 4, 21: quae mihi conscius sum, protestabor, Front. Nep. Am. 2 Mai: floris species florem rerum protestatur, Macr. S. 1, 17 fin.: mulier magno fidem praesidis protestata clamore, Ap. Met. 10, 28, 16; Vulg. Act. 20, 23; Just. Inst. prooem. 1.—With object-clause: quippe protestantur, pietatis gratiā id se facere, Dig. 11, 7, 14, § 8.
prō-tēstor, ātus sum, ārī, öffentlich bezeugen, a) = öffentlich beweisen, -dartun, Macr. u.a. – b) = öffentlich aussagen, ICt.: quae mihi conscius sum, protestabor, laut verkündigen, Front. de nep. am. p. 235, 4 N. – m. folg. Acc. u. Infin., ICt.
prōtestor, ātus sum, ārī, tr., déclarer hautement, protester, affirmer : Ps. Quint. Decl. 4, 21 || [fig.] attester, témoigner : Macr. Sat. 1, 17, fin.