About Report a problem

Menu

punctorius

punctorius [LL as sb. n.] 1 (as adj.) that pierces, pricks or punches. pungo ‥ inde punctor ‥ ~ius, -a, -um Osb. Glouc. Deriv. 455. 2 (as sb. n.) pointed tool for piercing, pricking, or punching; b (for preparing manuscript or text). punchon, stimulus, ~ium, -ii PP; a prykelle, ‥ ~ium, stimulus CathA; a punche ~ium, pugio Levins Manip. 189.  b quaterni margines altrinsecus ~is distinguantur proporcionaliter ut certius usu regule lineetur quaternus Neckam Sac. 361; habeat etiam registrum et ~ium [gl.: poyntur] a quo possit dicere: ‘punxi quaternum meum, et non pupigi’ Id. Ut. 116; Cathai orientales scribunt cum ~io quo pingunt pictores Bacon Maj. I 374; hoc ~ium, a prykker WW.

Saved

Recent