recumbere

recumbere [CL] 1 to recline, lie on (in quot. w. ref. to Joh. xiii 25); b (in fig. context). ostendunt quia ‥ discipulus ille quem diligebat supra pectus recubuerit Bede Hom. I 9. 46; tanti apostoli, qui super pectus Domini ~ere dignus fuit Id. HE III 25 p. 184; tu ille Johannes, cui familiare fuit ~ere supra illud gloriosum pectus Anselm (Or. 11) III 42; ego sum Johannes ‥ qui supra pectus Domini in cena recubui (Mir. Ed. Conf.) Anal. Boll. XLI 126.  b ut eos ‥ mater ecclesia in suo sinu ~entes non videat Gildas EB 26; hanc [ecclesiam] celesti Domino supplex commendo et in ejus gremio ~ere desidero Ord. Vit. V 3 p. 308. 2 to lie down (for rest or sleep). b to lie down again, to go back to bed. intra oratorium ad corpus sanctum recubuit Ord. Vit. IV 15 p. 278.  b ciphum ‥ ille surgens cepit ‥ et deinde regrediens in cubiculo recubuit (Brendanus 12) VSH II 274. 3 to recline or be seated at table. ante usum stopadiorum [l. stibadiorum] in tribus lectulis ~ebatur GlC T 259; juxta ducem ~ebat quem rex ipse partibus de cena dignatus fuerat W. Malm. GR II 144; sacrista laicus ‥ in futuro sedeat et ~at in prandio ad mensam generosorum Stat. Linc. II 179. 4 (fig.) to sink into (w. in & acc.). convivia vertuntur in lamenta ‥ . intentio epularum ~bit in exitium Gosc. Mir. Iv. lxii.