recubitus
rĕcŭbĭtus, ūs, m. [recumbo],
- a falling down; reclining at table, Plin. 24, 13, 72, § 116; Hier. in Cantic. Hom. 1, 1.— Plur., Vulg. Matt. 23, 6.
recubitus, Abl. ū, m. (recumbo), das Sich-Niederlegen, Niedersinken, Plin. 24, 116 ed. Jan. Hieron. in cant. cantic. homil 1. § 1 u. homil. 2. § 2: Plur. meton., Plätze bei Tische, amant primos recubitus in cenis, Vulg. Matth. 23, 6.
~us, A.syttynge or lyynge
~um illum sacrum super pectus Jesu
non est veritus recumbere in sinu Jhesu discipulus ille quem ‥ diligebat Jhesus. plane ille ~us minus habet reverentie, plus fiducie
regem a paupere distantem habitu / et sceptro, sedibus, mensa, recubitu
in domo domini mei primos ~us non usurpo
primos in cenis ~us
rĕcŭbĭtŭs, ūs, m. (recumbo), lit [pour se mettre à table] : Vulg. Matth. 23, 6 || action dʼêtre étendu : Plin. 24, 116.
- 1. (postklass.) het aanliggen;
- 2. (eccl.) (meton.) plaats aan tafel.