redemptus
rĕdemptus, a, um, Part., from redimo.
rĕdēmptus ou rĕdemtus, a, um, part. de redimo.
Redimitus, Coronatus. Missale Gothicum apud Mabillon. de Liturgia Gallic. pag. 213 :
Vere diversis infulis(B. M. Virginis) anima Redempta : cui Apostoli sacrum reddunt obsequium, etc.
Sunt quidam, qui contra Ecclesiasticam Regulam pugnare videntur, et per testes Redemptos putant se ad accusationem admitti debere, etc.
Ponit P. Altrannus quod P. Bonitus vocavit eum en cuz tracher, Redemptum a curia.... Dixit etiam testis quod P. Bonitus et uxor ejus vocaverunt P. Altran latronem, Redemptum a curia.Lit. remiss. ann. 1358. in Reg. 86. Chartoph. reg. ch. 501 :
Ipsum Colardum dictus Johannes contemptibiliter vocavit servum cornutum, Redemptum, etc.Lit. ann. 1378. tom. 6. Ordinat. reg. Franc. pag. 375. art. 1 :
Habeant iidem consules eligere in consiliarios dicti consulatus octo probos homines et prudentes, qui non sint aliquo crimine delati, condempnati seu Redempti infamia vel ignominia.Et pag. 376. art. 3 :
Ipsi non eligent ad regimen dicti consulatus..... aliquem alium, quem sciant delatum aut dampnatum seu Redemptum de aliquo crimine seu infamia.Vide Redimere vitam.
In mercatis Ravennates et Ferrarienses ita debent esse : quod tantum quantum Ferrariensis acceperit a Ravenna pro suo Redempto in suo mercato, tantum debet Ravennas accipere a Ferrariensi in suo mercato, et non plus.Nisi intelligendum esse putes proxenetæ stipendium.
redēmptus
- P. of redimo.